Mistaken for Granted

Camera: Nikon D3000 (sa kuya ko po yan hahaha)

Sa lahat ng litrato na meron ako nitong nakaraang taon, ito siguro ang masasabi ko na perfect example ng Kasiyahan o Happiness.

After 20 years, nagkaroon ulit kami ng family picture. di ko alam kung bakit di na kami nagkaroon muli ng litrato na magkakasama kami. nung dec 31 na lang ulit. salamat at nauso ang dslr tapos ang self-timer eklat ng mga camera kaya ayan. wala ng pwedeng idahilan para hindi na kami magkaroon ng litrato na magkakasama-sama.

andito yung link kung saan pinothoshop ng kuya ko yung litrato namin. yung before and after. hahaha http://foreversabaw.tumblr.com/post/15124639346

pamilyang buo at sama-sama. hindi ba, happiness yan?

Happy Huwebest mga ka-LP!! Happy New year na rin

Para sa iba pang masayang litrato, bumisita lamang sa litratongpinoy.com

A good friend of mine once told me that I have attention issues. it may be a joke or not, still it gave me a slight ouch to my feelings. Yes, it hurts. And i must admit, I have this kind of chronic disease that’s why it’s painful for me to receive such kind of comment.

Okay, before anything else, I want to assure that I’m not mad at my friend. Actually, I’m thankful because of his joke, it made me realize a lot of things. Thanks E!

***okay ba’t ba ako nag-eenglish. nahihirapan na ako. nauubusan na ako ng english. shet. dang.haha. ayaw ko na trying hard na eh. lol***

Sabi nila pag ang bata eh pasaway at papansin sa school, siya yung klase ng anak na KSP. Kulang Sa Pansin. Kulang sa pansin ng magulang, kapatid at ng lahat ng tao sa tahanan na kanyang tinitirhan. Dahil nga hindi masyadong nabibigyan ng atensyon sa kanilang tahanan, nagkakaroon ng tendency na sa eskwelahan umeksena ang mga batang ganito. Okay. Proven and tested na iyan (pero syempre may iba rin na hindi nag-aapply ang ganitong sitwasyon sa ibang bata. iba iba pa rin talaga pero madalas maraming ganyan.)

Kung babalikan ko yung panahon na naging estudyante ako, ako yung tipo na tahimik. Mahiyain. Naalala ko pa nga noon, nung grade four ata ako. madalas akong i-bully ng classmates ko. iyakin ako nun. kaya tahimik lang ako sa isang sulok. tapos nung high school, inaapi ako ng mga kaklase ko. pero hinahayaan ko lang kasi ang pananaw ko noon, may mga batang mayabang at bully talaga at wala na akong magagawa don. Pero di naman ako sobrang mahiyain, active rin naman ako pagdating sa recitation (pag kampante ako sa sasagutin ko, lalo na pag graded. lol)

Wala akong paki noon kung di ako mapansin ng mga tao kasi pag-uwi ko naman sa bahay, kasama ko naman si mama tapos tuturuan pa niya ako sa mga assignments ko. Tapos pag-uwi ni papa galing trabaho, may bonding pa kami nun kahit sa panonood lang ng tv. tapos pag nakatulog ako sa sala, kakargahin niya ako papunta sa kwarto naming magkakapatid. Tapos every weekend lumalabas kaming buong pamilya. Yung atensyon nila mama at papa noon sa aming magkakapatid, maayos. Masaya kaming pamilya. Noon.

Siguro nung mga bandang late high school(or college na ata) biglang nagbago na ang lahat. Yung atensyon na binibigay noon ng mga magulang namin, nawala na. siguro, dala na rin ng kabusy-han naming tatlo. Nagkaroon tuloy ng gap na ewan, parang pinagsisisihan ko kasi ngayon di ko na makuha yung loob nila mama at papa. Yung feeling na pinapansin na lang ako ni mama pag may napupuna siya sa akin na pagkakamali. Si papa naman ayun, busy sa trabaho. gabi na nakakauwi.

Sa mga kapatid ko naman, ayun di nga talaga kami close di tulad noong mga bata pa kami. I think nabanggit ko na ito noon.

Yung fact na wala silang pake-alam sa personal kong buhay, yun ang medyo nakakalungkot. Tapos pag inaaway na nila ako, ako pa ang mali. Palibhasa di kasi nila naiintindihan yung nararamdaman ko eh. wala naman silang paki at the first place. so, tahimik na lang ako. Ang hirap mag-explain talaga sa mga taong di naman alam yung dahilan sa likod ng mga issue at problema. Hay layp.

?Pasalamat pa nga ako at may mga kaibigan ako na umiintindi sa akin, paminsan. Sila na yung pangalawa kong pamilya. Sa kanila na ako nakakapag-open ng problema ko. ng rants ko. ng angst ko sa buhay. Pero syempre di naman sila parating andiyan para sa akin dahil una: may iba sari-sarili din silang pinoproblema. pangalawa, may iba rin silang friends. Pangatlo, ilan sa kanila ay may family issues rin na kelangang unahin. Pang-apat, ilan sa kanila ay may jowa na. Pang-lima: marami pang iba.

Attention issues. OO, meron ako niyan. andami nga eh. pero di ko pa naman yan isinusumbat sa pamilya ko at sa mga kaibigan ko. Dito ko lang inilalabas sa blog ko, tapos after kong ipost, magiging okay na ulit ako. marerealize ko na kaya ko naman palang dalhin ang sarili ko at di dapat ako dumepende sa ibang tao. Kaso, pag nalungkot na naman ako tapos makakaramdam na naman ako na parang me kulang nakelangan ko ng makakausap tapos wala akong mahanap, ayan na naman papasok na naman yung lecheng attention issues na yan. HAHAHA

Bat ba ganito ako? siguro kasi masyado akong naglalaan ng atensyon sa ibang tao, kaya tuloy nalilimutan ko na yung sarili ko. Alam ko naman yun eh. nalilimutan ko lang kung paminsan. hahahaha.O kaya naman dahil sa sobrang clingy ko sa mga friends ko gusto ko pati sila clingy na rin sa akin. which is very very very wrong. Di nga dapat ako umasa sa kanila parati diba? Ewan ko ba. ang labo ko talaga. kausap ko na naman sarili ko. okay. lol

Maraming plano ang nabubuo sa isipan ko ngayon.

Una, gusto ko na talaga mag-laan ng panahon kasama nila mama at papa. Sana, kung papalarin ng Maykapal, nawa makapag-out of town kaming tatlo o kaya ma-itreat ko na sila kahit saan nila gusto (ay wag pala kahit saan, baka magrequest yun ng trip to HK. di ko pa afford.) Kasi naman eh nag-aaya na ako noon pa. sila lang may ayaw. hehe. Diba? mukhang masaya? habang single pa ako no. baka biglang mag-asawa na ako tapos di ko pa nakakabonding ng wagas yung magulang ko. seloso pa naman si papa. HAHA

Pangalawa, babawasan ko na yung pagiging clingy sa mga kaibigan ko. Pero, di ko rin naman irerestrict ang sarili ko in times na mag-aya sila ng lakad or something. basta steady lang. kung gusto nila ako makasama, edi masaya. kung gusto nila ako hingihan ng kwento, go lang. basta wag lang nila ako i-ho-hotseat kung sino na ang labs ko. secret lang yon. de joke. wala kasi ako non. kras kras lang :”>. Kung kelangan nila ng kausap, basta available ako, handa naman akong pakinggan sila. Tapos kung ako naman ang may kelangan ng kausap, tapos wala akong mahanap aba sana naman wag na ako mag-inarte ano. Sana tumatak sa isip ko na di sa lahat ng oras, makakasama at makakausap ko sila. Deal with it yeye. (magboypren ka na kasi)

Pangatlo, dahil nga sa hindi sa lahat ng oras eh available ang friends ko, imemaintain ko na lang itong blog ko tapos ito na lang ang kakausapin ko sa oras na walang wala na talaga. Just like the old times. Just like now.

P.S. kelangan ko na rin ituloy ang pagsusulat sa diary ko. lanjo kasi eh bigla akong tinamad. mga august na ata last post ko don. lol

hay. di naman talaga ako attention whore eh. okay lang naman sakin na di nila ako pansinin kaso baka masanay ako eh. Baka maging anti-social na ako paglaki ko. LOLWAT

Porket ba marunong na magbuhat ng sanggol, pwede na magka-anak? Di ba pwedeng nurse kasi ako kaya marunong talaga ako?

LOLJK.

marami na ang nakapagsabi na pwede na raw ako mag-asawa at magka-anak. sinasabi nila yan sa tuwing nakikita nila ako na may hawak na sanggol. iba raw kasi pag ako na-buhat eh. marunong talaga. actually, di pa ako nag-aaral ng nursing, marunong na ako mag-buhat ng beybi. siguro kasi 12 years old palang ako, naging ninang na ako tapos inaalagaan ko pa nun yung una at pangalawang inaanak ko.

Nung na-duty ako non sa EAMC, OB ward, parati ako nagpa-paalam sa mga pasyente ko na nanay na kung pwede ko bang kargahin yung anak nila. pumapayag naman sila tapos sasabihin nila,??ma?am,may anak ka na ba?? o kaya naman ?ma?am, pwede ka na po magka-beybi!?. tas syempre sasagutin ko ng??ay di pa po pwede, bata pa po ako ? o kaya naman kung medyo close kami nung nanay??ay teh ayaw ko nga! mahal ang gatas! mahal ang diaper! magastos magka-anak! tas nakakapagod mag-alaga!? sabay tatawa na lang kami hehe.

May mga panahon na minsan naisip ko na gusto ko na magka-beybi pero binabawi ko rin agad dahil ayaw ko pa ngayon. di pa ako handa no. tsaka wala namang bubuntis sakin. charot.

Di biro ang maging nanay. Isang malaking responsibilidad ang alagaan at palakihin ang anak. Kaya mahalin natin ang ating mga nanay. Kasi inalagaan nila tayo simula nung nasa sinapupunan palang nila tayo.

Si Lemuel Zane nga pala yan, anak ng best friend ko. pang-walong inaanak ko

Ang hirap magsalita ng tapos. Ang hirap gumawa ng desisyon na di ko naman pala kayang panindigan. Aasa na lang ba talaga ako sa “sign” na yon? o hahayaan kong sumunod sa kung ano ang tinitibok ng puso ko?

Matagal ko na siya huling nakita. Siguro, aaminin ko, namiss ko siya. Kahit na nagkaka-chat kami paminsan a facebook, parang di pa rin kami naubusan ng pagkekwentuhan. Nasilayan ko muli yung mga ngiti niya. Medyo stressed na hitsura niya pero naoo-overpower yun ng kanyang ngiti at dimples. Matagal ko siyang tinitigan.

Nakasama ko ulit siya. Masaya yon. pero nung naghiwalay na muli kami, bigla na naman akong nakaramdam ng kalungkutan. Tinanong ko ang sarili ko kung may nararamdaman parin ba ako sa kanya? At mabilis ko ring sinagot yung tanong ko. Oo. Siguro. Ewan. (as usual, inconsistent pa rin ako. kahit kailan)

Oo. kasi kung hindi, mararamdaman ko ba itong nararamdaman kong kalungkutan?

Siguro. kasi, may parte ng puso ko na gusto nang lumaya. kasi pakiramdam ko, wala namang mangyayari eh. hanggang tingin na lang ako. siguro, mag-stick na lang ako sa sign na natanggap ko isang taon na ang nakakaraan.

Ewan. ewan ko kung hanggang kelan ko mararamdaman yung ganito.

Hanggang ngayon tinatanong ko ang sarili ko kung bakit nahulog ako sa kanya. Tinatanong ko yung sarili ko kung minahal ko ba talaga siya o paghanga lang talaga itong nararamdaman ko. Ang labo kasi. Ang hirap kasi yung di mo maexpress kung ano yung nararamdaman mo sa isang tao dahil natatakot ka sa mga pwedeng maging outcome nito. oo, natatakot ako.

hanggang kelan ko pa kaya isusupress tong feelings ko? kelan kaya ako talaga mag-le-let go? siguro, pag dumating yung tamang tao na para sa akin. kaso kelan naman kaya yun?

Bat ba kasi ang laki ng epekto niya sa buhay ko? nakakainis.

Siguro, ito lang talaga yung namana ko sa nanay ko. ang magandang handwriting. okay. magmamayabang na ako ha? maipagmamalaki ko naman talaga ang aking sulat kamay. hahaha. nanalo yata ito sa Best in Penmanship nung Grade Two. ?read post HERE

Bale yung unang tatlong litrato, typography kuno na pinost ko sa lumang tumblr acct ko. tapos yung last na litrato, ganyan ako mag-lettering. hihi

Ito ang aking lahok ngayong Huwebes sa Litratong Pinoy. Happy LP sa lahat

Minsan, di ko maiwasang isipin na never ako naging priority ng mga taong nasa paligid ko. Nakakalungkot, oo. Ganun talaga. Sanay na ako sa mga ganitong eksena: yung kakausapin ka lang ng taong importante sayo kung kelan di na niya kausap yung taong importante sa kanya. Yung kakamustahin ka pag bored na siya. Yung sweet o ang lambing sayo tapos biglang me kelangan pala. Minsan, ayaw ko naman mag-reklamo, dahil kaibigan ko rin naman sila. Pero yun nga, di ko lang maiwasan na malungkot.

Isa sa pinaka-malungkot na parte ng buhay ko ay yung naging “best friend” nga ako na parang hindi. Paano nangyari yon? sa dinami dami ng best friends ko eh ..wait. diba dapat pag best friend, dapat isa lang?

Nagkaroon ako ng best friend noon na may girlfriend at the same time, na halos itulak ko na siya palayo dahil alam kong mas kelangan siya ng jowa niya. Nagkaroon ako ng isa pang bestfriend na naputol ang best friendship dahil sa nagka-jowa siya. worst is, yung jinowa niya, siniraan ako sa harap ng maraming tao tapos yung itinuring kong best friend eh di man lang ako pinagtanggol. Sunod naman, ako lang ang nagturing sa kanya na best friend ko siya. marami kasi siyang best friends. at wala akong magagawa don kasi mas nauna niyang maging kaibigan ang mga yun.

hay. bakit ko ba kasi pinagsasa-sabi tong mga to? alam kong mali eh. siguro, namimiss ko lang sila. ayaw ko naman talagang makita yung mga pagkukulang nila sa akin bilang kaibigan, kasi kahit ako ay may mga pagkukulang rin. pero kasi, nakakalungkot lang. ayaw ko kasi yung nakakalimutan ka nalang basta basta. tapos pag nakalimutan na sila ng iba, sakin sila babalik. lam mo yung feeling na ganun? parati kasi akong second best. hindi priority. meh. ewan.

minsan naiisip ko, kaibigan ko nga ba talaga sila? kasi kung oo, dapat di ko to nararamdaman eh. sabagay, di naman nila alam na ganito na nararamdaman ko. hehe.

hmmm. isipin ko na lang, marami lang silang issue sa buhay ngayon. gudlak na lang sa kanila. HAHAHA

Ang haba ng title. ang arte ko lang.

Ipopost ko sana ngayon yung tungkol sa lakad naming mga baliw nung thursday night kaso bigla na akong tinamad. siguro saka na lang. o baka di ko na lang din ipost dahil naikwento ko na rin kasi yun sa tumblr. CLICK HERE.

Balik tayo sa pag-iinarte ko.

wala lang. Bigla na naman niya ako kinausap sa chat at nangamusta. Siguro normal na lang talaga yun sa kanya na automatic pag nakita akong online, iaapproach na niya ako. Pero kasi, di ko maiwasang ma-kompyus eh. wala lang. minsan nga, ayaw ko na lang siya pansinin kasi natatakot ako baka ma-fall na naman ako sa kanya (ay anu raw) pero oh well noel. ganun talaga. magkaibigan naman kami eh.

Kung kelan nakakuha na ako ng sign na di na ako aasa sa kanya, saka naman siya nagpaparamdam ng ganyan. nakakaloko lang. pero wait. di naman talaga nakakaloko kasi kinakausap lang naman niya ako at kinakamusta. dapat di ko gawing big deal at bigyan ito ng malisya.

nag-let go na ako eh. kelangan ko yun panindigan. at kung anu man yung mga naramdaman ko noon sa kanya, sana talaga ay wala na. oo wala naman na. baka malay ko, ngayon lang yang pakeme-keme niya. sa ibang araw pag di na niya ako kelangan, di na naman niya ako papansinin. dibale. bahala sya. marami naman diyang iba na tingin ko e deserving. sila na lang. LOL YEYE.

Dreamboy, goodbye. at ito na siguro ang pinakahuling beses na tatawagin kitang dreamboy dahil, di na kita napapanaginipan. HAHAHA. HOORAYYY

kausap ko na naman sarili ko. okay. bear with me. puyat lang.